Rue du Monde

Vandaag naar Rotterdam, naar Dé Rotterdam, het stoomschip van de Holland Amerika Lijn, wat nu, volledig gerestaureerd, in de haven van Rotterdam museaal dienst doet als Conferentiecentrum. Vandaag geen conferentiegangers, maar veel dagjesmensen, die de schoonheid van het schip en de restauratie daarvan kwamen bewonderen. Op de foto de prachtigste zaal van het schip, voor voorstellingen of anderszins, prachtige meubels, prachtig plafond, maar vooral een prachtige vide. Het is de mooiste zaal, maar het is ook vergapen aan vele mooie dingen in alle andere zalen. Echt de moeite waard.

De Rotterdam heeft in de jaren 50 en 60 vooral dienst gedaan als lijndienst, veel emigrés zijn met een van de boten van HAL hun nieuwe leven in Amerika ingestapt. Een tocht van 8 dagen naar NY. Het vliegtuig heeft langzaam maar zeker de bootdiensten weggedrukt en De Rotterdam begon een nieuw leven als cruiseschip. Tot halverwege de jaren negentig. Een onduidelijk bedrijf heeft het schip nog een aantal jaren als cruiseschip in dienst gehouden, tot 2001. Toen kwam het in de Bahama’s terecht, aan de ketting. Joep van Nieuwenhuyzen heeft het toen gekocht, naar Gibraltar verscheept. Via Polen kwam het in Duitsland terecht, waar de asbest eruit is gehaald. Tot slot in Nederland,maar toen was Joep allang failliet en hadden andere heren het overgenomen. Als je het schip van binnen ziet dan is er niets meer over van de staat waarin het verkeerde toen het aankwam in Nederland. Wil je meer weten over de histrie van De Rotterdam, kijk dan hier.

Je zou toch denken dat het niet meer voorkomt, dat jonge mensen nog breien. Trix breidde vroeger veel en ook al mijn vriendinnen breiden er lustig op los. Ik had in mijn kast dikke zelfgemaakte truien die ik tot op de draad versleet. Op de WSO, het studentenbolwerk in Wageningen, zag je regelmatig mannelijke actievoerders breien tijdens een actievergadering. Ik vind dat nu een beetje overdreven en de echte stoere actievoerder zag je het niet doen, maar toen was dat usance, normaal, moet kunnen.

José heeft het aan Feliz uitgelegd, hoe je moet breien en heel lang heeft een onafgemaakt kleurig dasje naast de bank gelegen, wachtend op dat ene moment om afgemaakt te worden. Het eerste enthousiasme was er duidelijk vanaf. Maar opeens had ze het weer te pakken en nam ze het dasje weer eens ter hand en begon ze voorzichtig te pennen. Ze is met de dag handiger en nu begin ik vaker het vertrouwde regelmatige getik van de pennen tegen elkaar te horen. Het dasje groeit en misschien komt het nog een keer af. “Voor Joep”, zegt ze dan. Ze is bijna op de helft, dus wie weet heeft Joep een mooi dasje, volgende winter.

Het is zondag 27 maart en het weer is fantastisch. Utrecht komt uit zijn winterslaap, het Neude staat vol met tenten van Tweetakt en mensen met een biertje in hun hand. Het voelt als de eerste lentedag van het jaar. Een dag waarop je je eerste ijsje bij Venezia eet. De oudste, de mooiste en misschien ook wel de lekkerste Italiaanse ijssalon van Nederland. De Italiaan waarnaar je toe ging, met zijn allen, op een mooie zomerdag, na het eten. In Venezia kijkt iedereen blij. Het kan niet meer.

Plotseling heeft Carlo de Lorenzo besloten om dit jaar niet meer open te gaan. “Nu is het moment gekomen om bij mijn familie in Italië te blijven” schrijft hij op een postergrote aankondiging. We hebben niet eens de tijd gehad om een laatste ijsje bij Venezia te halen: mocca, hazelnoot, vanille. Mijn lievelingscombinatie. Toen hij vorig jaar de salon in winterslaap afsloot, moet hij al met de gedachte gespeeld hebben, maar hij heeft het niemand verteld. Misschien had hij nog de hoop dat zijn zoon Maximo de winkel zou overnemen, dat dit jaar de winkel gewoon weer open kon gaan. Nee dus.

En een andere Italiaan? zijn nichtje, of misschien Roberto, misschien wel echt de lekkerste Italiaan van Utrecht. Ook dat niet. Daar is het pand te kapitaal voor. Geen enkele ijssalon is rendabel te maken tegen de marktwaarde van het pand. Het is eigendom van Carlo, nog gekocht door zijn vader. Hij hoeft de marktwaarde niet te dragen, zijn zoon ook niet. Maar iedere andere opvolger wel. Carlo gaat nu het pand verkopen, zijn pensioen. We moeten leven met de enge gedachte dat over een paar maanden er een hele foute winkel staat.

“Grazie e arrivederci” schrijft Carlo. En ik zeg: “Bedankt voor alle mooie momenten voor en in Venezia”. Ook namens Trix en de kinderen.

Toy Story is de tekenfilm van ons gezin, Toy Story 1 was de eerste grote van Pixtar, een revolutie qua techniek, met een enorme expressiekracht en een fantastisch verhaal, wat tot in Toy Story 3 consequent wordt volgehouden. Speelgoed is er voor kinderen en ook al worden kinderen oud, ze raken nooit vergeten. Het enige onrealistische is dat speelgoed vandaag de dag snel kapot gaat. Niet in Toy Stories, de poppen blijven fris als nieuw, Buzz Lightyear is nog puntgaaf en er raakt geen oortje of oogje verloren van aardappelhoofd. Woody raakte in Toy Story 2 kapot, maar werd door een enge poppendokter puntgaaf gerestaureerd. 

Toy Story is net zo leuk, zo niet leuker dan de eerdere versies, het verhaal zit weer snok inelkaar en enkele creepy stukken speelgoed weten de spanning behorolijk op te drijven. De recenties zijn laaiend enthousiast, in de Volkskrant zelfs 5 (!) sterren, dus al amanden zeiden we tegen elkaar dat we naar deze film willen gaan. En hiet zitten we dan, met onze 3-D brillen op onze neus, we mogen ze nu houden want 3-D is niet meer weg te denken in de bioscoop. Feliz lijkt zich er niet zo op te verheugen, maar dat is slechts schijn. We vonden het een heerlijke film en daarna hebben we pizza gegeten in La Grotta. De volgende film waar we met zijn allen naar toe gaan is Harry Potter, de laatste delen. We hebben de tariler gezien en dat belooft wat! En…..in 3-D.

Ik zit in de trein naar Rotterdam van 8.02 uit Utrecht. Ik moet naar Den Haag. Normaal gestoken neem ik de trein van 7.59 naar Den Haag, maar die rijdt al dagen niet. De NS kan niet tegen het winteren. Dus dan maar met de trein naar Rotterdam en overstappen in Gouda. Daar mogen we dan instappen in een veel te klein sprinterje dat bij ieder stationnetje stopt. Ik zit nu in dat sprintertje. Geen zitplaats natuurlijk. Stond op het punt weg te rijden. Dat zou een kleine opstand hebben veroorzaakt. De conducteur was verstandig en deed de deuren van de trein weer open.

Tommie is onze kat. Hij woont al 6 jaar bij ons. Hij is een je-weet-wel kater. Een beetje eigenwijs. Zwart met een wit befje. De kinderen denken dat ik een hekel aan Tommie heb, en ik speel dat spelletje graag mee. Maar ondertussen ligt Tommie wel altijd bij mij. Hij gaat alleen bij de kinderen liggen als ze Tommie naar zich toe trekken. Vanavond ook weer. Tommie kwam de kamer binnen, met de staart omhoog. Hij kijkt naar Trix, naar Feliz en dan naar mij. Hij komt naar me toe en gaat genietend op mijn schoot liggen.

Er is een tijd geweest dat Peter Klashorst in Nairobi woonde. Toen woonden wij er ook. Klashorst is een schilder met een moeizame reputatie. Hij schildert veel naakten en is er heel erg open over dat hij met de naakten veelvuldig het bed deelt. Onbeschermd, en dat is in Afrika niet helemaal ongevaarlijk, zeker in die tijd. De medicatie was nog niet optimaal. Maar Klashorst is ook een gevierd schilder! Hij heeft onze kinderen geportreteerd. Bij ons thuis. Het was een bijzondere dag. Maar Paul leek niet. Later heb ik het portret pas leren appreciëren.

Het wintert al weken, dit jaar voor het eerst weer eens een witte Kerst. Officieel, volgens het KNMI. De vorst is ‘s nachts matig, soms streng. Maar door de sneeuw wil het ijs maar matig aandikken. Er wordt wel geschaatst, maar de 11-stedentocht is nog heel ver weg. Ik schaats niet, we zijn hier in huis geen echte schaatsers, te lang in het buitenland gewoond. Maar dat betekent niet dat ik niet geniet van dit weer. Integendeel, van mij mag het nog lang vriezen en sneeuwen.

Feliz is vandaag de koning. Op zes januari had zij de boon in haar toetje. Ze had de toetjes zelf gemaakt, dus ze wist waar de boon in zat. Wij konden ons eigen toetje kiezen, maar ze had het toetje met boon zo duidelijk niet voor zich zelf neer gezet, dat het wel duidelijk was waar de boon in zat. En dan kan je het echt niet over je hart krijgen om het toetje voor haar neus weg te kapen. Dus Feliz de koning. Hartige flapjes hebben we gegeten, met dank aan de koning.

Net gestreken. Lag pas om drie uur in bed. En gisteren voelde ik mijn keel weer. Weer verkouden! Dacht dat ik er nu wel vanaf was.

Paul was te lang in de bioscoop gebleven. Belde me toen op of ik op internet kon kijken welde trein hij nog kon halen. Dat was nog allemaal mogelijk als hij de goede trein had genomen. Hij kwam vast te zitten in Den Haag. Het zag er naar uit dat hij nog lang niet thuis zou zijn. Vond ik zielig. Het is heel koud deze dagen. Heb hem toen maar met de auto gehaald. Drie uur in bed.